آن روزها چشم هایم را که می بستم تورا به یاد می آوردم، تصویری از تو که شاید خیلی هم واضح و پررنگ نبود، با همان تیپ و قیافه ی مظلوم و کودکانه ات، چشمانت اما درست یادم هست، از همان فاصله ی دور دزدکی به من خیره بود و من که خجالت میکشیدم شاید هم می ترسیدم سر بالا بیاورم ...و اما امروز بعد از آن معجزه ای که بین ما اتفاق افتاد، هربار که چشم می بندم و تو را تصور میکنم پررنگ تر درخشان تر و زیباتر از همیشه ایراستش را بخواهی زیباتر از آن هستی که من فکر می کردم، خیلی خیلی زیباترزیبایی در جزء جزء وجود توست، در چشمانت، لب هایت و حتی در بند بند انگشتانت، آری بند بند انگشتانت، این را همان روز اولی که دست هایم را گرفتی و رها نکردی فهمیدم، فکر کنم دیگر به من پس ندادی، بردی با خودت ...

به « تو » بر میگردم ! بعد از مرگ در لباسی دیگر در جهانی دیگر دوباره تو را خواهم بوسید ...

پا به پای تو رامو گم کردم

گم شدم اما برنمی گردم

بی تو لبخندم سرد و سنگینه

ما کنار هم، آرزوم اینه

که چشات هر شب مال من باشه

صبح پا شم و چشمات رو به من واشه

هرچقدر نیستی از خودم سیرم

بی تو دلگیرم بی تو میمیرم